Część europejskiego establishmentu bardzo chętnie widziałaby Polskę na szczycie europejskiej anty-Trumpowej fali. W żadnym wypadku nie powinniśmy brać na siebie tej roli.

Nazwisko kandydata na premiera, które Jarosław Kaczyński nosić ma w głowie i które miał już osobiście sondować, to Zbigniew Bogucki. To on – w planie prezesa PiS – najlepiej nadawać ma się dzisiaj do tego, by zostać oficjalną twarzą kampanii parlamentarnej 2027 roku, mającą nie tylko pogodzić zwaśnione frakcje, ale przede wszystkim zawalczyć o prawicowych wyborców spoglądających dziś w stronę obu Konfederacji oraz rzucić wyzwanie Donaldowi Tuskowi na zupełnie nowym polu. Odpowiedź, jaką otrzymał prezes Kaczyński, miała go jednak mocno zaskoczyć.

– Jak przekonać własnych obywateli – także poprzez zarządzanie emocjami społecznymi – że Europa może być alternatywą dla Stanów Zjednoczonych, skoro wszyscy wiedzą, że w tej chwili nią nie jest? Porównuje się więc to, czym Stany Zjednoczone są dziś, z tym, czym Europa mogłaby być w przyszłości – mówi Maciej Kożuszek, publicysta, autor książki o polskich wyborach strategicznych „Niezastąpiona. Polska. Ameryka i realizm atlantycki”, która ukaże się w 2026 roku, w rozmowie z Krzysztofem Karnkowskim.

Powojenny lewicowy antyamerykanizm europejski zmierzał w przeciwną stronę niż polski proamerykanizm. Percepcja co do wpływu Ameryki na losy Europy Zachodniej i Polski szła w zupełnie przeciwstawnych kierunkach. Żywotność niechęci do USA nie wzięła się jednak znikąd.

Po co głosować przeciwko liberałom? Gdy jest się słabym, nie zarabia dużo, liczy każdy grosz – warto to zrobić w samoobronie.

Nastała w polskiej publicystyce moda na walenie w Donalda Trumpa oraz w Amerykę. Co ciekawe – także po patriotycznej stronie naszego komentariatu.

Złapać zasięgi, lajki, powiększyć grono obserwujących, zaskoczyć bon motem czy złośliwością – tak politycy mierzą dziś swoją siłę. Tyle tylko że to ułuda społecznościowych mediów, gdzie emocje są chwilowe, a sympatie niestałe. Zdobycie i sprawowanie władzy wymaga znacznie większych umiejętności.

Wybory samorządowe w Krakowie w 2024 roku znacząco odbiegały od dotychczasowego wielkomiejskiego schematu, w którym kandydat Platformy prezydenturę zdobywał już w pierwszej turze, lub – jeśli doszło do drugiej – zyskiwał w niej bezpieczną przewagę. Tu walka toczyła się do samego końca, a wynik nie był pewny do ostatniej chwili. Popierany przez Platformę Aleksander Miszalski z niezależnym Łukaszem Gibałą po bardzo brutalnej kampanii wygrał przewagą zaledwie 5343 głosów. Dziś nie jest pewne, czy dotrwa do końca swojej kadencji, a na Kraków z kilku powodów patrzy cała Polska.

W najnowszym numerze „Tygodnika Solidarność” nr 07/2026 na tapet bierzemy narastający antyamerykanizm w Polsce. W czasach, gdy sojusz z USA jest fundamentem naszego bezpieczeństwa, a postać Donalda Trumpa budzi skrajne emocje, analizujemy, kto próbuje zasiać niechęć do naszego kluczowego sojusznika i czy te działania służą polskiej racji stanu. To jednak nie wszystko – w numerze przyglądamy się kulisom walki o przywództwo w Prawie i Sprawiedliwości i podsumowujemy pierwsze półrocze prezydentury Karola Nawrockiego.

– Warunki na świecie się zmieniają, jest coraz trudniej, więc musimy projektować swój rozwój w sposób podmiotowy. Często w kontrze do instytucji unijnych, w kontrze do Europy Zachodniej. Nikt za nas tego nie zrobi, bo absolutnie nikomu na świecie nie zależy na tym, żeby Polska była super silna i super bogata. Powinno na tym zależeć przynajmniej nam – mówi Marcin Horała w rozmowie z Agnieszką Żurek.

Refren z radiowego przeboju, który dla dorosłych brzmi jak niewinna metafora, w ustach czterolatka staje się zaskakująco dosłownym komentarzem do rodzinnego życia i bezsenności jego rodziców.

Czy premier może działać wbrew interesom własnego państwa w imię zagranicznej kariery? Wiele wskazuje na to, że decyzje Donalda Tuska w stosunku do Rosji czy ataki na amerykańskiego prezydenta nie były politycznymi wpadkami, lecz elementem gry o lojalność wobec Berlina i Moskwy.

Sklepowe nazwy mogą wzbudzać sympatię klientów, ale pensje pracowników i warunki pracy w nich panujące to zupełnie inna bajka. W ostatnich tygodniach Solidarność wszczęła spór zbiorowy w sieci Biedronka, a sklepy Dino znalazły się pod lupą Państwowej Inspekcji Pracy. Solidarność działająca w sieci sklepów Biedronka postanowiła w trybie sporu zbiorowego przedstawić pracodawcy 10 postulatów. Pod żądaniami związkowców z pewnością mogliby podpisać się również inni pracownicy handlu. Niewystarczająca obsada sklepów, wielofunkcyjność i niskie zarobki to połączenie „znane i nielubiane” przez pracowników wielu marketów.

W bańce informacyjnej nie potrzeba argumentów do przekonywania nieprzekonanych, tutaj sami swoi, tu nie trzeba szczypać się w język, tutaj „urbanizacja” kwitnie nie niepokojona wątpliwościami. W bańce, jeśli rzecz dotyczy „obcych”, nie ma pojęcia, że coś nie wypada. Wypada atakować wrogów według metod stosowanych przez Jerzego Urbana.

Pytanie: dostałem maila, w którym KAS informuje mnie o nadpłacie podatku i prosi o podanie numeru rachunku bankowego, żebym „mógł otrzymać jego zwrot”. Czy to naprawdę jest wiadomość od urzędu? Szczerze mówiąc, wygląda to trochę na oszustwo.

Czy opisany przez George’a Orwella system nadzoru ludzkich myśli wyłapujący na wczesnym etapie „myślozbrodnie” może stać się rzeczywistością?

Los ostatniego komendanta Narodowych Sił Zbrojnych Stanisława Kasznicy pokazuje, jak brutalnie komunistyczny reżim niszczył swoich przeciwników i jak trudna pozostaje walka o prawdę historyczną oraz pamięć o Żołnierzach Wyklętych.

Zbiórka podpisów ws. odwołania prezydenta Krakowa Aleksandra Miszalskiego i Rady Miasta nabiera tempa. Co więcej nie jest wykluczone, że włodarza stolicy Małopolski faktycznie uda się odwołać. Gdyby tak się stało, to byłby nie tylko ogromny cios w Donalda Tuska, ale również szansa na wywołanie politycznej lawiny.

W debacie o praworządności w Polsce pojawia się pojęcie „transformacji 2.0” oraz tzw. konstytucjonalizmu transformacyjnego. Prof. Zdzisław Krasnodębski przekonuje, że proponowane rozwiązania mogą oznaczać głęboką zmianę modelu demokracji i relacji między państwem a instytucjami Unii Europejskiej.

Propaganda od zawsze ma swoich negatywnych bohaterów. Kreatorzy społecznych nastrojów potrzebują wrogów, kozłów ofiarnych i wentyli bezpieczeństwa. Gdy coś nie działa – a, nie oszukujmy się, nie działa prawie zawsze – odbiorcom naszego przekazu trzeba wskazać winnego. Trzeba też sprawić, by poczuli się od kogoś lepsi, najlepiej poprzez mocną afiliację emocjonalną z tymi, którzy sączą ten jad do uszu. Czy będzie to totalitaryzm, autorytaryzm, czy nawet liberalna demokracja.